15-07-07

gouden bruiloft

daar ik ooit heel lang geleden intensief bezig was met fotografie word er nog eens af en toe gevraagd of ik foto's wil maken over de één of andere jebileum. gisteren, de zaterdag dus, had ik de opdracht aanvaard om een fotoverslagje te maken van een gouden bruiloft van mensen die in mijn straat wonen. het nadeel van een reportage van een gouden bruiloft is dat er veel dode momenten zijn. meestal bij deze dode momenten ben ik aan het denken hoe ik mijn album 'mijn draaiboek als het ware' verder er uit zou moeten gaan zien. ik ben dus voor die hele dag één en al concentratie op het werk wat ik moet leveren. dat was nu niet het geval: net bij deze dode momenten spookte S mij weer door het hoofd, en kon het niet laten om telkens een berichtje te sturen over het verloop van mijn reportage.

daar de opdrachtgever in extremes beslist had om zelf hun album te assembleren (wat ik normaal liever zelf doe, maar ok) hoefde ik niet meer zo intens na te denken en had ik meer tijd om aan andere dingen te denken en dat kan van alles zijn. weet ge, het zijn dan zo van die dag dromen, maar deze keer, ja ging mijn gedacht enkel naar S. deze keer ging mijn gedachte in de richting van, mmm, wie weet is het mss nu tijdens deze periode van juli en augustus omwille omstandigheden dat we veel minder comminiceren met elkaar, het moment gekomen is dat ik de strijd die ik voer met mijn eigen gaat eindigen. in die zin van zoals men zegt uit het oog, uit het hart, is het nu mss geen contact, uit het hart (of minder), het uitbloeien als het ware. anderzijds zit ik dan weer constant te denken om iets te bedenken om nog eens bijeen te komen.

in de loop van de avond begon ik een heel raar gevoel te krijgen, er was een heel aantrekkelijk meisje die net afgestudeerd is waarvan ik plots door had dat ze mij toch een beetje te veel naar mijn goesting aan het aanstaren was. nu, als fotograaf word ge wel dikwijler aangestaard. direct moest ik weer aan S denken, ik kan het gevoel niet beschrijven, maar voelde mij niet meer op mijn gemak. dus heb ik geprobeerd zoveel mogelijk oogcontact te vermijden.

wanneer de job is beeindigd en ik naar huis reed ging met de gedachte naar S kreeg ik de eerste keer het gevoel dat mijn hart harder aan het kloppen was. ik weet nu niet wat ik daarvan moet denken, het was langs de ene kant een prettig gevoel, maar langs de andere kant een gevoel van onbehagen.

15:20 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.