06-09-07

dank U Nantie

dank U wel Nantie. ooit vermelde je in een reactie dat ik hard voor mijzelf ben. mijn eerste reactie was toen dat ik het eerder bekeek als een zwakte van mij. nu vandaag moest ik er weer aan denken over het hard zijn voor mijzelf, ook nu blijf ik het zien als een zwakte. maar nu zie ik in dat ik eigenlijk gehandeld heb als een vis op het droge vechtend voor zijn leven, als een hond die vreesd dat zijn knook die hij aan het knabbelen is weg genomen word, als een hongerige zwakke hayena die de laatste resten van het kadaver aan het scheuren is wat de anderen hem hebben overgelaten, als een tijgerin die haar kind beschermd wanneer deze bedreigd wordt, als een kat die in het nauw wordt gedreven en ga zo maar verder.

19:24 Gepost door watje in Liefde | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

@dagdromer Hard zijn voor jezelf kan je nu even niet... Je moet dit verwerkingsproces zowieso doorlopen. Met vallen en opstaan, en vaak meer vallen dan weer rechtklauteren... even blijf je liggen. Ook dat is normaal, maar je raakt er doorheen.
Hoe en wanneer dat weet niemand, zelfs jij niet, ook wij niet.
De fases van verdriet, pijn, angst, wantrouwen, negativisme... ze horen er allemaal bij en je moet ze doorlopen, één voor één, stap voor stap. Maar je zal zien, tijd heelt alle wonden... de littekens blijven maar de pijn verdwijnt...! Je komt er wellicht sterker uit... maar dat voel je nu nog niet..
Het heeft tijd nodig, hoe erger de pijn en het verdriet hoe langer het zal duren.
Ik weet wel, wat ik zeg is geen troost.. en het helpt je wellicht geen stap vooruit...
Ik wil je alleen duidelijk maken dat hoe je je voelt gans normaal is. Dat er mensen zijn die je begrijpen en je willen steunen...
Maar blijf het neerschrijven want het kan helpen als je niemand hebt om erover te praten... en je zal zien, dat slechte gevoel gaat onverwacht wegebben...terugkomen...weer weggaan....enz... Met z'n ups en downs... maar je raakt er wel uit!
Hoofd omhoog dagdromer...! Laat de moed niet zakken, de moed om er te geraken en weer te kunnen zien dat er ook nog mooie dingen zijn in het leven!
Veel sterkte!

Groetjes,

Gepost door: M&M | 07-09-07

Ik heb even geen woorden lieve dagdromer... Het enige dat ik je van harte toewens is dat je er uiteindelijk sterker van wordt. De emoties moet je zelf doormaken en beleven. Het is aan jou om het (op den duur) een plekje te geven. Een plekje dat je dan kunt bezoeken met een tevreden gevoel en een glimlach op je lippen. Zonder angst, zonder pijn.
Ik zou willen dat woorden de oplossing voor je zijn, dan zou ik je er mee overladen. Het enige wat ze kunnen doen is begrip tonen, gevoelens verwoorden en emoties benoemen.
Het is zoals je zegt, een kwestie van overleven en dat kost enorm veel kracht en doorzettingsvermogen. Maar uiteindelijk zal blijken dat het dat allemaal waard is geweest.
Veel liefs,

Gepost door: Nantie | 08-09-07

De commentaren zijn gesloten.