18-09-07

emotionalliteiten

eerst haalt ze mij uit mijn schelp met veel moeite

eenmaal uit mijn schelp bloeide ik open, maar schreeuwde voor hulp met schrik in het hart

wachtend tot ik er klaar voor was

door mijn verkeerde woorden en ontwijkingen is mijn schreeuw voor hulp niet doorgedrongen

ongewilde verwarring troef, maar de liefde voor haar bleef groeien

ze heeft haar pad gekozen 

na mijn noodkreet steekt ze met een bot mes dat ik haar heb gegeven mijn hart in twee 

had ik haar maar een scherp mes gegeven

scherpe wonden helen beter, gescheurde wonden helen veel langzamer , laten een groot litteken achter die je bij alle weersveranderingen voelt  

verweest blijf ik achter, wachtend op haar contacten 

angstig om iets verkeerds te zeggen, trillen mijn handen 

verterend is het om niks meer te horen van mijn hartsvriendin

07:34 Gepost door watje in Liefde | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Commentaren

Kan me inbeelden wat je voelt. Een schreeuw
om hulp, aandacht van haar... een lief
woord....
Wens je nogmaals veel sterkte!
Ik hoop dat ze de tijd neemt om eens
een goed gesprek met jou te voeren.
Dan kan je de dingen beter plaatsen en verwerken.

Groetjes,

Gepost door: M&M | 18-09-07

M&M die schreeuw voor hulp: was nog voor de bom.
een goed gesprek: tja dat zal niet veel uit maken, ze heeft nu éénmaal gekozen (ik ben daar langs de andere kant wel nuchter in)
aandacht: ja, het doet vreemd om alle aandacht te hebben op elk moment naar totaal niets meer

Gepost door: dagdromer | 18-09-07

Begrijp het... je wordt opgehemeld, leeft als het ware in een roes... en dan... de pijnlijke realiteit.
Dat gesprek wijzigt misschien niets aan de keuze die ze gemaakt heeft... maar het kan je wel helpen om erover te geraken hoor!

Groetjes,

Gepost door: M&M | 18-09-07

sorry had niet gezien dat jouw reacties nu boven je postjes stonden dus mijn reactie hierop staat onder het voorgaande.
Veel sterkte en dikke knuf, het kan ontzettend pijn doen hé...weet er alles van moet je mij niet zeggen. Bij jou gaat het hier over één persoon bij mij viel het samen met alles wat tot mijn wereld behoorde en ze niet begrepen en afstootten juist op een ogenblik dat je ze het meest nodig hebt.

Gepost door: life angel | 18-09-07

Wat als je het eens omdraait? dankbaar zijn voor datgene wat er wél is geweest. Zij is op je weg gekomen om je uit je schulp te doen kruipen. Je te laten voelen. Haar 'werk' is nu gedaan, aan jou om er verder op te bouwen (is maar een gedachte).
Liefs,

Gepost door: Nantie | 18-09-07

schelp mmm, ik ben wel uit mijn schelp gekomen, maar heb geen enkel initiatief durven nemen.
en ja hoor, die mooie tijd zal ik zeker niet vergeten, dankbaar? laat ik dat maar in het midden houden, ik voel noch dankbaarheid , noch misnoegdheid, die mooie tijd kent een te pijnlijke afloop die ik evenmin kan vergeten.
om eerlijk de waarheid heb ik helemaal niet de intentie om er verder aan te werken, in tegendeel, ik ga trachten mijn punt te bereiken van toen nu intussen 3 jaar terug, toen ik alles (in die materie) heb op gegeven, het was die tijd dat ik op dat vlak geen pijn meer voelde. het zal nu enkel alleen nog moeilijker zijn om iemand nog toe te laten in mijn leven, wie daarin wel in zou slagen moet al heel sterk zijn (denk wel dat ge weet wat ik ermee bedoel).
wat ik de laatste 3 maanden mee maak heeft mij te veel energie gekost, dat risico zal ik niet weer nemen.
uiteraard kan ik ook niet de toekomst voorspellen.

Gepost door: dagdromer | 19-09-07

Terug... naar af? Wat een verspilling lieve Dagdromer. Misschien herken je je in het volgende stukje tekst van Arthur Japin;
"Van een hond kon ik kennelijk gemakkelijker liefde ontvangen dan van een mens. Ik kon gewoon niet geloven dat iemand van mij kon houden. Ik had het vertrouwen in mensen verloren. Ik heb toen voor het dilemma gestaan om te kiezen voor slachtofferschap en bitterheid of voor vergeving en liefde. Ik heb gekozen voor het laatste."
... Ik zou voor je wensen dat ook jij voor het laatste kunt kiezen...
Liefs,

Gepost door: Nantie | 19-09-07

ahum Nantie ik herken eigenlijk alles in die tekst en het is nog waar ook. ik snap heus wel wat je bedoelt. mmmm had er effe geen woorden voor (het raakt mij dus). effe terug met mijn voeten op de grond: ik zie het niet als een verspilling: had dit wat ik nu meemaak meerdere jaren geleden plaats gevonden was het niet zo erg en had ik het anders bekeken.
van mij houden? het was dat niet alleen, maar "dacht" voor het eerst dat het wederzijds was, wat voor mij de eerste keer was. die bitterheid, die gaat over, die verdwijnt.
vergeving? aan wie? aan mijzelf? nooit. aan S? ik hoef haar niet te vergeven daar ze niks heeft verkeerds gedaan en het heel begrijpelijk is wat er nu allemaal gebeurd.
we zullen wel zien wat de tijd zal geven. (voor het laatste heb ik gewoonweg te veel schrik)

Gepost door: dagdromer | 19-09-07

De commentaren zijn gesloten.