17-02-08

gelukkige vrouw

Normaal was deze blog afgesloten. Maar omwille ik niet goed wist op welke blog ik het moet gaan zetten op hetgeen wat ik seffens ga vertellen heb ik het dus op deze blog gezet omwille het toch het meest bij deze blog thuis hoort al is het ook niet de juiste plaats. Het is zeker niet de bedoeling om deze blog terug te herstarten en dit kan eerder beschouwd worden als een tweede stop.

De meesten die hier al eens gelezen hebben weten dat ik onlangs een rumtopfmeeting heb gehad. Net voor de meeting had ik reeds contact met een dame die later mee heeft gedaan met die rumtopfmeeting. Het klikte al bij het eerste telefoongesprek (alléz GSM). Het klikte ook enorm bij de meeting zelf, het klikte ook enorm goed met mijn moeder. We zijn eigenlijk al op een korte tijd zo ver dat ik haar als een vriend kan beschouwen en ik aldus haar ook beschouw als een vriend, ik ben er ook van overtuigd dat het wederzijds is. Ze is een echte Schorpioen, een graverke zoals ze zelf zegt. Maar een positieve graver.

Bij één van mijn blogcafé bezoekjes waar ze ook aanwezig was vertelde ze me iets wat ze aan mijn moeder heeft verteld, en nu komt het, vraag me niet hoe dit gesprek in stand is gekomen, “de vrouw die met mij een relatie zal hebben zal een gelukkige vrouw zijn, ze zal in de watjes gelegd worden”. geloof me, het flatteerde mij in mijn ego, ik was wel effe perplex en ben eigenlijk niet verder erop ingegaan.

Het is pas na enkele dagen dat mijn hersenen weeral in mijn idiote kop aan het werken waren en er over moest nadenken. Ik ga hier mij nu niet over uitspreken in hoeverre ze me al kent, want daar gaat het nu even niet om.

Die eventuele vrouw zal er nooit zijn. Ik had altijd al een muur (een schild) rondom mij. Er is maar één iemand die mijn muur heeft kunnen doorbreken. Vorig jaar beleefde ik de mooiste 5 maanden van mijn hele leven. Maar de pijn achteraf is het duizendvoudige heviger dan die mooie tijd, vooral de manier waarop. Nu had ik liever die mooie tijd niet gehad.

Het heeft mij zoveel energie gekost, het heeft zelfs onrechtstreeks mijn job gekost. Zoveel pijn die ik nog steeds meesleur. De ketting die gebonden is aan het pijnblok dat ik meesleur zit nog vast aan mijn verscheurd hart, ik krijg die verdomde ketting er maar niet vanaf.

Mijn fundering van mijn huis heb ik zelf geplaatst, deze is zo dik en sterk gemaakt diep in de grond dat de mensen die het gezien hebben mij al vertelde dat ze nu weten waar ze moeten gaan schuilen wanneer er een nucleaire aanval zou plaats vinden. Ik doe niet veel, maar wat ik doe maak ik altijd heel sterk.

Mijn muur die ik nu rondom mij terug aan het bouwen ben berust nu ook op dergelijke fundering. Mijn muur op de fundering zal nog steviger zijn als te voren, het zal een schild zijn zo zwaar dat ik ze zelf niet meer zal kunnen verplaatsen. Ik zal enkel nog vriendschappelijk open zijn, maar vanaf ik ook maar iets merk dat het meer wordt, nee, deze ervaring wil ik niet meer mee maken, ik ga het niet meer toelaten.

Iemand vertelde mij over mijn andere blog dat ik met de negatieve ingesteldheid op die blog nooit iemand zal ontmoeten, dat vrouwen daar zeker niet op af zouden komen, ik moet u zeggen, het klonk als muziek in de oren, dan weet ik dat ik goed op weg ben. De vrouw die het dan alsnog zou lukken om mijn muur naar de vernieling te brengen zal verdomd sterk moeten zijn. Het klinkt nu misschien hard en paradoxaal. Maar ik meen het.

11:56 Gepost door watje in Liefde | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |